دسترسی سریع به مقاله
شبهه 51
در اینجا به کسانی که در زمان حیات پدرش ادعای ديدن مهدی کردهاند، تأمل میکنیم:
نخست: دو خادم عسکری نسیم و ماریا.... این روایات با روایتی که رؤیت او را توسط شیعیان نفی می‌کند تناقض دارد.
در اینجا به کسانی که در زمان حیات پدرش ادعای ديدن مهدی کردهاند، تأمل میکنیم:
نخست: دو خادم عسکری نسیم و ماریا (طوسی، الغيبة، 232 ).
دوم: احمد بن اسحاق (صدوق، کمال‌الدين و تمام النعمة، ص 222 ).
سوم: حسن بن حسین علوی (صدوق، کمال‌الدين و تمام النعمة، ص 434 ).
چهارم: ابو هارون (صدوق، کمال‌الدين و تمام النعمة، ص 434 ).
پنجم: عمرو اهوازی (مفید، الارشاد، ص 348).
ششم: مردی ایرانی (کلینی، الکافی، 1/329 ).
هفتم: عثمان عمری همراه عدهای دیگر (صدوق، کمال‌الدين و تمام النعمة، ص435).
هشتم: طریف ابو نصر (صدوق، کمال‌الدين و تمام النعمة، ص 441 ).
نهم: مردی سوریهای به اسم عبدالله (همان).
دهم: سعد قمی (همان).
یازدهم: کسانی که حسن عسکری آنها را امر به جستجوی پسرش کرده است (صدوق، کمال‌الدين و تمام النعمة، ص 432).
دوازدهم: کامل بن ابراهیم مدنی (طوسی، الغيبة، ص 246-247 ).
سیزدهم: خادم عقید (طوسی، الغيبة، ص 272 ).
چهاردهم: اسماعیل بن علی نوبختی (طوسی، الغيبة، ص 272 ).
پانزدهم: علی بن بلال، احمد بن هلال، محمد بن معاویه بن حکیم، حسن بن ایوب بن نوح و 40 نفر همراه آنها ادعا که کردهاند مهدی را در زمان حیات پدرش دیدهاند (طوسی، الغيبة، ص 357).
این روایات با روایتی که رؤیت او را توسط شیعیان نفی می‌کند تناقض دارد. [ر.ک: همان، ص 76-74]
پاسخ:
تکذیب ادعای نوع خاصی از دیدار
روایتی که ادعای رویت او را نفی می‌کند، مربوط به زمان غیبت کبری است، حال آنکه این دیدار‌ها مربوط به زمان غیبت صغری و قبل از آن است. و مقصود ادعای دیداری است که همراه با ادعای نمایندگی و نیابت است.
اینجا هیچ تناقضی نیست که برای حفظ جان حضرت مهدی (عج)، وجود وی از دشمنان مخفی نگه داشته شود و برای دوستان خاص و رازدار این امر مخفی نباشد و این مخفی نمودن برای جلوگیری از فشار ستمگران بر خانواده و اطرفیان خاص امام حسن عسکری (ع) بوده است.
بررسی دربارۀ افرادی که سعادت دیدار حضرت مهدی (عج) را داشتند، این مطلب را روشن می‌کند که بارزترین ویژگی این افراد، راز‌نگه‌داری بوده و آنها کسانی بودند که موضوع را تنها به افراد مطمئن انتقال دادند تا در زمان و مکان مناسب، به وسیله مردم فهمیده شود و تا زمانی که خطری متوجه امام و خاندان اوست، این موضوع علنی نشود.[1]
[1]امام مهدي حقيقتي تابناک، مرتضی ترابي، ص 173.