[122]. عثمان الخمیس در پاورقی کتاب در این بخش شبهه‌ای را در رابطه با عصمت از دیدگاه شیعه مطرح کرده، مى‏گوید: مجلسی گفته است که: بدان که امامیه بر عصمت ائمه از گناهان صغیره و کبیره اتفاق دارند و آنها اصلاً گناهی مرتکب نمی‏شوند؛ چه عمدی و چه سهوی و چه فراموشى. (بحار الانوار، 25/209 و نگا: مرآة العقول 4/ 352) مجلسی تمام اَشکال عصمت را برای ائمه جایز می‎داند؛ عصمت از تمام گناهان کوچک و بزرگ، عصمت از خطا و اشتباه و فراموشی و این عصمتی که مجلسی برای ائمه تصور کرده است، برای انبیاء نیز متحقق نشده است...  بلکه نفی مطلق سهو و نسیان از ائمه شبیه کسی است که خواب و چرت او را نمی‏گیرد يعنى خداوند. (سپس صاحب شبهه به چند روایت متشابه در این زمینه تمسک کرده است که ما برای اختصار آنها را ذکر نمی‌کنیم)
پاسخ: مطالب فوق به جهات عدیده مخدوش است:
اولاً: شیعه عصمتی که برای امامان اهل بیت قائل است، چیزی زیادتر از عصمتی نیست که برای پیامبران قائل است، یعنی عصمت از خطا و گناه را هم برای همه پیامبران و هم برای دوازده امام و حضرت فاطمه زهرا (س) قائل می‌باشد؛ و در این زمینه به ادله قطعی از قرآن نظیر آیه تطهیر و سنت متواتر نظیر حدیث ثقلین و ادله عقلیه - که در علم کلام بیان شده است - استناد می‌کند. پس اینکه در شبهه فوق عمدا یا جهلا خواسته القا بکند که در نظر شیعه عصمت ائمه اهل بیت بالاتر از عصمت پیامبران است، کاملا ناصحیح است.
ثانیاً: عصمت در پیامبران و اهل بیت (ع ه) با حفظ و عنایت خدای متعال و اراده اوست. اگر یک لحظه یا کمتر از یک لحظه خداوند هر انسانی و از جمله پیامبر یا امام معصوم را به حال خود واگذارد، قطعاً هلاک می‌شوند؛ و این اعتقاد شیعیان است. بنابراین اعتقاد به عصمت پیامبران و امامان به معنای اعتقاد راسخ به خلوص بندگی ایشان است که در هیچ حالی - با عنایت خدا - از بندگی خدا غافل نیستند. بر این اساس اگر در حدیثی از امام وارد شده است که «من در پیش خود نه بالاتر از آنم که خطا کنم» یا «تو تمام اعضایی که به من دادی از گناه حفظ کردی»؛ این نوع سخنان با عصمت امام معصوم تنافی ندارد، بلکه بیان این حقیقت است که مقام هایی که امامان داشتند، همه به عنایت خاص خدا است، چنانکه در مورد پیامبر گرامی نیز چنین تعبیراتی در قرآن آمده است آنجا که خداوند می‌فرماید: «وَ لَوْ لا أَنْ ثَبَّتْناكَ لَقَدْ كِدْتَ تَرْكَنُ إِلَيْهِمْ شَيْئاً قَليلا» (اسراء آیه 74) «و اگر ما تو را ثابت قدم نمى‏ساختيم (و در پرتو مقام عصمت، مصون از انحراف نبودى)، نزديك بود به آنان تمايل كنى.» اما این‌که امام علی (ع) فرموده است: «بایستی انسان ها امیری داشته باشند، چه خوب و چه بد» جهت بیان ضرورت وجود حکومت و حاکم است و در پاسخ خوارج است که اصل لزوم حاکم  را در جامعه نفی می‌کردند، بنابراین این سخن ناظر به این نیست که هر حاکمی مشروعیت دارد و اینکه حاکم اصلی مسلمانان باید معصوم باشد یا نه؛ بلکه ناظر به اصل وجود حکومت و حاکم در مقابل کسانی که اصل آن را انکار می‌کردند می‌باشد.
ثالثاً: استناد به ظواهر برخی روایات نقل شده، برای اثبات عدم عصمت به هیچ وجه صحیح نیست، چون در زمینه اعتقادی به خبر واحد احتجاج نمی‌شود؛ و موارد یاد شده خبر واحد است که در مقابل آن، آیات قرآن و اخبار متواتر قرار دارد و بر عصمت پیامبران و ائمه دلالت می کند؛ مثل آیه تطهیر و حدیث متواتر ثقلین و ده‌ها دلیل قطعی دیگر که در جای خود بیان شده است.
[123]. عثمان الخمیس دربارۀ دلیل لطف سخنانی کوتاه از دیگر بزرگان شیعه نیز نقل نموده است که ما برای اختصار از نقل همه آن موارد خود داری می کنیم.
[124]. ابو الحسن اشعری در کتاب اللمع مى‏گوید: اگر کسی بگوید آیا خدا را شایسته است کودکان را در آخرت آزار دهد به او گفته مى‏شود که این کار برای خداست، اگر انجام دهد همچنان عادل است؛ تا آنجا که مى‏گوید: برای خدا قبیح و زشت نیست که مؤمنان را عذاب کند و کافران را وارد بهشت کند واگر مى‏گوییم این کار را نمی‌کند، به خاطر این است که خود خبر داده است که این کار را نمی‌کند. متن سخن وی این است: «فإن قال قائل: هل لله تعالی أن يؤلم الأطفال في الآخرة؟ قيل له: لله تعالی ذلك، وهو عادل إن فعله ـ إلی أن قال: - ولا يقبح منه أن يعذب المؤمنين ويدخل الكافرين الجنان. وإنّما نقول إنّه لا يفعل ذلك، لأنّه أخبرنا أنّه يعاقب الكافرين و هو لا يجوز عليه الكذب في خبره». اللمع، ص 116ـ 117.
[125]امام مهدي حقيقتي تابناک، مرتضی ترابي، ص 124.