دسترسی سریع به مقاله
شبهه 62
سایر فرقههای شیعیان نایبان را انکار کردند؛ چون شیعه بعد از مرگ حسن عسکری به چهارده فرقه تقسیم شدند؛ و دچار سرگردانی و تشتت شدند؛ به طوری که بعضی از آنها همدیگر را به دروغ متهم میکردند و همدیگر را لعن و نفرین میکردند
سایر فرقههای شیعیان نایبان را انکار کردند؛ چون شیعه بعد از مرگ حسن عسکری به چهارده فرقه تقسیم شدند؛ و دچار سرگردانی و تشتت شدند؛ به طوری که بعضی از آنها همدیگر را به دروغ متهم میکردند و همدیگر را لعن و نفرین میکردند (نگا: صدوق، کمالالدين و تمام النعمة، ص 16؛ کلینی، الکافی، 1/366...). [ر.ک: همان، ص 85]
پاسخ:
بزرگ نمایی فرقه هایی که وجود خارجی ندارند
امامیه، گروهی شناخته شده هستند که در طول تاریخ مطرح بودند و هزاران دانشمند دارند و کتابهای علمی در زمینههای گوناگون تألیف کردهاند. بنابراین مقایسه آن با گروهها و فرقه های که از آنها هیچ پیروی و طرفداری در روی زمین باقی نمانده، نادرست است، از این رو مطرح کردن و بزرگ نمایی چهارده فرقه - که پس از امام حسن عسکری (ع) به وجود آمده و به تفرقه و سرگردانی افتادهاند و امام مهدی (عج) را انکار کردهاند - دروغی بیش نیست. اگر عثمان الخمیس راست میگوید، پیروان چنین فرقهها را نشان بدهد که در کجا هستند و چه اثری یا کتابی از آنها در دست است؟
از طرفی فرقه گرایی و تشتت همواره بوده است؛ منافع شخصی یا گروهی یا قبیله ای و به تعبیر قرآن کریم ظلم و حسادتها، باعث تفرقه در برابر دعوت حق الهی شده است. قرآن میفرماید:
وَ ما تَفَرَّقُوا إِلاَّ مِنْ بَعْدِ ما جاءَهُمُ الْعِلْمُ بَغْياً بَيْنَهُم...؛[176] و فقط پس از آنكه علم برايشان آمد، راه تفرقه پيمودند [آن هم] به صرف حسد [و برترى جويی] ميان همديگر...
بنابراین وقتی که نشانه های حق و معیار آن از طرف خدا و پیامبر به وضوح بیان شده (تمسک به قرآن و اهلبیت) تفرّق مردم باعث نمیشود که انسان در راه حق سردرگم شود و یا در آن دچار تردید گردد. [177]