مسأله سهو امامان، به‌سان سهو پیامبرصلی الله علیه و آله قرن‌هاست مورد بحث و گفتگو است. رأی مشهور در میان امامیه این است که فرد معصوم همان‌طور که از گناه مصون است، از خطا و اشتباه نیز به دور است؛ زیرا اشتباه و خطا در امور زندگی، کم کم سبب می‌شود که مردم به عصمت آنان در تبلیغ احکام نیز شک و تردید کنند.

اهل سنّت نقل می‌کنند که پیامبر نماز چهار رکعتی را دو رکعت خواند. پس از فراغ از نماز، یکی از اصحاب به نام ذوالیدین به حضرتش عرض کرد: آیا نماز را شکسته خواندی یا دچار فراموشی شدی؟ پیامبر در پاسخ گفت: هیچ یک از این دو در کار نبود.

از این جهت، گروهی از اهل سنت معتقدند که پیامبرصلی الله علیه و آله در غیر امور دینی سهو و اشتباه می‌کند عین این سؤال در مورد امامان، مطرح است.

بزرگان شیعه؛ مانند شیخ مفید، از شخصیت‌هایی است که هر نوع سهو و

خطا را از امامان نفی می‌کند و روایاتی را که در این مورد وارد شده، خبر واحد می‌داند که نمی‌توانند مدرک عقیده باشند و افرادی از امامیّه که درباره پیامبر و امام، معتقد به سهو هستند، به شدت مورد انتقاد قرار می‌گیرند. «¹» مرحوم مجلسی نیز یادآور می‌شود که مشهور در میان امامیه این است که از آن حضرات سهویصادر نشده و دلایل آن‌ها را نقل می‌کند؛ به‌ویژه یادآور می‌شود که امام پیوسته به وسیله روح القدس یاری می‌شود و او بازدارنده از سهو و خطا است.

سپس در آخر می‌گوید: من در این مسأله چیزی نمی‌گویم؛ زیرا هر دو طرف برای خود دلایلی دارند.

در پایان یادآور می‌شویم که عصمت انبیا و اولیا در مسائل مربوط به تبلیغ رسالت و بیان احکام الهی و معارف، جای بحث و گفتگو نیست و اگر سخنی هست، درباره امور جزئی زندگی است که ارتباط به دین و تربیت ندارد. «²»