گردآورنده پرسش‌ها چنان دست پاچه بوده که دو سؤال غیر مربوط به هم را یک‌جا آورده است:

1. چرا حسن بن علیصلح را برگزید و امام حسین جنگ را؟ آیا یکی از این دو اشتباه نبود؟

2. شیعیان برخی از اهل بیت را دوست نمی‌دارند و می‌گویند: وَ مَنْ کانَ فِی هذِهِ أَعْمی فَهُوَ فِی الْآخِرَةِ أَعْمی وَ أَضَلُّ سَبِیلًا در باره عباس نازل شده است ... و عبداللَّه پسر عباس را کافر می‌دانند و در کتاب کافی جمله‌ای آمده است که او را جاهل و بی خرد می‌شمارد.

در رجال کشی نیز به دو فرزند عباس؛ با نام‌های عبداللَّه و عبیداللَّه لعن شده است.

درباره پرسش نخست، که تکراری نیز هست، بارها پاسخ گفتیم، و

اکنون یادآور شدیم که ممکن است شرایط در اختلاف روش مؤثر باشد؛ چنان که پیامبرصلی الله علیه و آله در حدیبیهصلح کرد و حتی حاضر شد لقب رسول‌اللَّه از کنار نامش پاک شود ولی همان پیامبرصلح بود که سال بعد مکه را با قدرت نظامی فتح کرد.

گرد آورنده پرسش‌ها خود را سلفی معرفی می‌کند. سلفی‌هاصحابه را عادل و پاکدامن می‌دانند که گردی بر دامان آن‌ها نمی‌نشیند. آیاصحیح است که همین سلفی‌ها دو فرزند محبوب پیامبر را و دو گل خوشبوی ایشان و سرور جوانان اهل بهشت و مطهر از هر نوع رجس را که در رأسصحابه قرار دارند، «¹» به خطا متهم کنند؟!

درباره مطلب دوم که آیه وَ مَنْ کانَ فِی هذِهِ أَعْمی فَهُوَ فِی الْآخِرَةِ أَعْمی ... را در حق عباس، از رجال کشی (ص 53)، و اصول کافی «²»

نقل کرده، یادآور می‌شویم: رجال کشی این مطلب را به سندی که در رأس آن «جعفر بن معروف» قرار دارد، نقل کرده و جعفربن معروف به اتفاق علمای رجال توثیق نشده است. «³» و روایتی که از کافی نقل کرده، راویِ آن حسن بن عباس‌بن حریش است که به اتفاق علمای رجال، ضعیف است و روایات او کاملًا بی ارزش می‌باشد.

شگفت اینجاست‌که محقّق کتاب‌کافی درپاورقی‌روایت حسن‌بن عباس را تضعیف کرده است، لیکن طراح سؤال اصلًا به پاورقی توجه ننموده و یا عمداً چشم پوشی کرده است. حال چگونه می‌توان با روایتی که به وسیله دو نفر ضعیف و غیر موثق نقل شده، بر شیعیان خرده گرفت؟

و نیز می‌گوید: کشی گفته است امیرمؤمنان در دعای خود می‌گفت:

«اللهمّ العن ابنَی فلان» و مقصود از آن، عبداللَّه بن عباس و عبیداللَّه بن عباس است! گفتنی است این حدیث به وسیله محمدبن سنان نقل شده که علمای رجال او را تضعیف کرده‌اند. «⁴» کسانی که این پرسش‌ها را مطرح می‌کنند، قصد تحقیق و واقع گرایی ندارند. دنبال روایات ضعیف می‌گردند که خود علمای شیعه آن‌ها را رد کرده‌اند و آن‌ها را دستاویز خود قرار می‌دهند و به گفته مَثَل معروف نیمه خالی لیوان را می‌نگرد و از نیمه پر آن چشم می‌پوشد؛ مثلًا اگر رجال کشی روایاتی در ذمّ عبداللَّه بن عباس نقل کرده، روایات مدح و ستایش را نیز آورده است. چگونه است که فقط به بخش ذمّ آن توجه کرده و از بخش مدح چشم پوشی شده است؟

بالاتر از آن، علمای شیعه در کتاب‌های رجالیِ خود، به بزرگواری و جلالت و اخلاص عبداللَّه بن عباس نسبت به امیرالمؤمنین علی‌بن ابی‌طالب تصریح کرده‌اند. علاقه‌مندان می‌توانند در این مورد به معجم رجال الحدیث مراجعه کنند. «⁵» و امّا این‌که رقیه و زینب، دختران واقعی پیامبر بودند یا ربیبه او، بحثی است تاریخی و در مورد آن مفصل بحث گردیده که ارتباط به عقاید شیعه و وهابیت ندارد. «⁶»