شیعیان حدیثی ساخته‌اند که در آن آمده است: لعنت خدا بر کسی که به لشکر اسامه نپیوندد و از آن باز ماند. آن‌ها با ساختن این حدیث، می‌خواهند بر خلفا لعنت کنند ولی فراموش کرده‌اند که:

1. علی علیه السلام یا در لشکر اسامه شرکت کرده، که در اینصورت به امامت ابوبکر اعتراف کرده است. چون سربازِ فرماندهی شده که ابوبکر او را تعیین کرده است.

2. یا شرکت نکرده که در اینصورت، مشمول همان دروغی می‌شود که ساخته‌اند.

اولًا: باید گفت شیعیان این حدیث را نساخته‌اند، بلکه آن را علمای اهل سنت نقل کرده‌اند و شیعه به نقل آن‌ها اعتماد نموده و سخن گفته‌اند.

حدیث یاد شده را ابوبکر احمدبن عبدالعزیز جویری در کتاب «السقیفة والفدک» و شهرستانی در ملل و نحل «¹» و ایجی در «مواقف» آورده‌اند و غیر از او، ابن ابی الحدید و دیگران نیز آن را روایت کرده‌اند.

ثانیاً: پیامبر گرامی به اسامه مأموریت داد و بزرگانصحابه را زیر فرماندهی او قرار داد. در این هنگام زمزمه شکایت و اعتراض به پیامبرصلی الله علیه و آله بلند شد که چرا یک جوان را سرپرست بزرگسالان کرده است. پیامبر در پاسخ گفت: این مطلب تازگی ندارد. در جنگ موته وقتی پدر او را فرمانده ساختم نیز اعتراض کردید. بالأخره به اسامه مأموریت داد هرچه زودتر مدینه را ترک کند و فرمود: لعنت خدا بر کسانی‌که از رفتن تخلف کنند. حال ببینید چه کسانی تخلف کردند. همین قدر یادآور می‌شویم که امیرمؤمنان پرستار پیامبرصلی الله علیه و آله و مراقب درون خانه آن حضرت بود. او مأموریتی برای رفتن نداشت.

احمدبن عبدالعزیز جوهری در کتاب «السقیفه» با سند خود چنین نقل می‌کند که: پیامبرصلی الله علیه و آله اسامه را مأمور جهاد با رومیان کرد. وی و یارانش در حال آماده شدن برای حرکت بودند که پیامبرصلی الله علیه و آله از هوش رفت. سپس به هوش آمد و از حرکت اسامه سؤال کرد. گفتند در حال آماده شدن هستند. فرمود: هر چه زودتر سپاه را اعزام کنید. خداوند لعنت کند کسانی را که از سپاه اسامه عقب بمانند.

وی با پرچمی که یاران پامبرصلی الله علیه و آله پیش روی او بودند، از مدینه خارج شد و در لشکرگاه مدینه به نام «جرف» فرود آمد، در حالی که ابوبکر و عمر و اکثر مهاجران و برخی سران انصار؛ مانند اسیدبن حضیر و بشیر بن سعد در رکاب او بودند. ناگهان مردی از مدینه خود را به لشگرگاه رساند و گفت: پیامبر خدا در حال مرگ است. آنان بی‌درنگ به مدینه بازگشتند و اسامه را تنها گذاشتند.

حال چه کسانی مشمول این حدیث هستند؟

این که می‌گوید: شیعیان این حدیث را درست کرده‌اند تا خلفا را لعن کنند، جریان درست به عکس است، بلکه حدیث بهترین دلیل بر

بیزاری از کسانی است که از دستور پیامبرصلی الله علیه و آله تخلف کردند، متخلف هرکه می‌خواهد باشد.

دستور پیامبرصلی الله علیه و آله برای این بود که به هنگام رحلت وی، مدینه خلوت باشد و افرادی که می‌توانند در مدینه وصیت پیامبر خدا را نادیده بگیرند از مدینه دور باشند و لذا می‌بینیم شخصیت‌هایی را که در سقیفه، بازیگر وصحنه گردان بودند، در سپاه اسامه قرار داد. از مهاجر ابوبکر و عمر، و از انصار اسید بن حضیر و بشیر بن سعد، که هر چهار نفر در سقیفه زمام خلافت را به دست ابوبکر سپردند.«²»