ما فعلاً درباره لقب دختر گرامي پيامبر سخن نمي‌گوييم؛ زيرا قطعاً او صديقه طاهره است و پيشواي ششم حضرت امام صادق ( عليه السلام ) او را صديقه مي‌‌خواند.⁽¹⁾ اما اينکه صديقه لقب عايشه باشد، دليلي بر آن نيست. چگونه مي‌‌توان او را صديقه خواند با اينکه قرآن درباره او و حفصه مي‌‌فرمايد:

(إِنْ تَتُوبا إِلَي اللَّهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُما وَإِنْ تَظاهَرا عَلَيْهِ فَإِنَّ اللَّهَ هُوَ مَوْلاهُ وَجِبْرِيلُ وَصالِحُ الْمُؤْمِنِينَ وَالْمَلائِكَةُ بَعْدَ ذلِكَ ظَهِيرٌ) (تحريم: 4)

اگر از كار خود توبه كنيد به نفع شماست، زيرا دل‌هايتان از حق منحرف شده و اگر بر ضد او دست به دست هم دهيد، كاري از پيش نخواهيد برد، زيرا خداوند، ياور اوست و جبرئيل و مؤمنان نيكوكار و فرشتگان نيز در پي آنان از او پشتيباني مي‌‌كنند.

آيا كسي كه اين نوع، مورد خطاب باشد، مي‌‌توان گفت: او صديقه است؟ اين آيه به اتفاق مفسران اهل سنت در مورد عايشه و حفصه وارد شده است.

در صحيح بخاري از ابن عباس نقل شده است كه مي‌‌گويد: از عمر پرسيدم: ‹آيا دو نفر از همسران پيامبر ( صلّي الله عليه وآله وسلّم ) كه بر ضد او دست به دست هم داده بودند، چه كساني بودند؟› عمر گفت: ‹حفصه و عايشه بودند›. سپس افزود:

به خدا سوگند ما در عصر جاهليت براي زنان چيزي قائل نبوديم تا اينکه خداوند آياتي را درباره آنان نازل كرد و حقوقي براي آنان قرار داد (و آنها جسور شدند). ⁽²⁾⁽³⁾