ما فعلاً پيرامون آيه مباركه بحثي نداريم ولي يادآور مي‌‌شويم كه نخست بايد ديد معيار توحيد و شرك چيست؟ آيا همان است كه مسلمانان از روز نخست تا به امروز، آن را معيار تلقي كرده‌اند يا چيزي كه در قرن هشتم به وسيله احمد بن تيميه (661ـ728) پايه‌گذاري شد و سپس محمدبن عبدالوهاب آن را بار ديگر احيا كرد و اكنون پيروان او همان معيار را بر مردم تحميل مي‌‌كنند؟ هيچ طايفه‌اي از مسلمانان حق ندارد عقيده خود را بر طايفه ديگر تحميل كند سؤال مي‌‌شود: شما به چه دليل مذهبي را كه در قرن هشتم پيدا

شده است بر همه مسلمانان جهان تحميل مي‌‌كنيد. اصولاً اين نوع انحصارطلبي در باب شرك و توحيد چه معني دارد، از كجا ثابت مي‌‌كنيد كه هرچه شما مي‌‌گوييد حق همان است و آنچه مسلمانان از سني و شيعه مي‌‌گويند باطل است؟ به چه دليل و مناسبت در حرمين شريفين عقايد خود را بر مردم تحمل مي‌‌كنيد؟ ديگر مسلمانان و پيروان مذاهب نيز حق اجتهاد دارند.

از اين گذشته، آفرين بر اين منطق كه مي‌‌گويد: پيامبر خدا ( صلّي الله عليه وآله وسلّم ) با شمشير و زور مردم را مسلمان كرد. اين همان سخن مسيحيان است كه متأسفانه از حلقوم يك وهابي شنيده مي‌‌شود. علماي اسلام در اين دو قرن در مقابل اين تهمت ايستاده‌اند و ثابت كرده‌اند كه پيشرفت اسلام به دليل منطق نيرومند آن و خستگي جهان بشريت از نظام‌‌هاي عقيدتي و سياسي و اقتصادي آن زمان بوده است، و امروز وهابي مي‌‌گويد: پيامبر ( صلّي الله عليه وآله وسلّم ) با شمشير و زور، مردم را به اسلام دعوت كرد!! ⁽¹⁾