گريه بر عزيزان، امر طبيعي است و پيامبر خدا ( صلّي الله عليه وآله وسلّم ) ، حتي خلفا در مصايب سخت مي‌‌گريستند و كسي كه فاقد اين احساسات و ترحم باشد از فطرت انساني دور است. ولي عزاداري براي حسين بن

علي ( عليه السلام ) دليل بر بي‌صبري نيست، بلكه عزاداري براي احياي مكتب حسين بن علي ( عليه السلام ) است كه مي‌‌فرمايد:

إِنِّي لا أرَي الْمَوتَ إلاّ سَعادةً وَلَا الْحَياةَ مَعَ الظّالمينَ إلاّ بَرماً.

من مرگ در راه خدا را جز خوشبختي و زندگي با ستمگران را جز دلتنگي و ناراحتي نمي‌دانم.

حركت‌‌هاي ميليوني در ايام عاشورا در تمام نقاط شيعه‌نشين بلكه در برخي از نقاط سنّي‌نشين به‌خاطر احياي اين مكتب است و به خاطر اين نوع حركت‌‌هاي دسته‌جمعي، مكتب عاشورا زنده مانده و به صورت مدرسه‌اي براي نسل‌‌هاي آينده آموزنده است، و حركت‌‌هاي آزادي بخش در نقاط مختلف جهان، پرتوي از جهاد حسيني و نمونه‌اي از درس‌‌هاي عزّت بخش و سعادت آفرين او است و به قول گوينده:

پايان زندگاني هركس به مرگ اوست

جز مرد حق كه مرگ وي آغاز دفتر است

آغاز شد حيات حسيني به مرگ او

اين قصه رمز آب حيات است و كوثر است

سربازي حسين و سرافرازي حسين

امروز زينت سر هر تاج و افسر است⁽¹⁾