پاسخ: شريعت نوح مربوط به قومى بود كه او در ميان آنان زندگى مى كرد، به گواه اينكه مى گويد: ( إنَّا أرْسَلْنا نُوحاً إلى قَوْمِهِ... )^{( [1])}  و در آيه ى ديگر به او مى گويد: ( ...أنَّهُ لَنْ يُؤمنَ مِنْ قَوْمِكَ إلاّ مَنْ قَدْ آمَنَ... )^{( [2])} ظاهر اين دو آيه، نشان مى دهد كه مأموريت او محدود به قوم خودش بوده است.

گذشته از اين، ابلاغ رسالت جهانى در گرو وجود تمدن، در ميان ملتهاى متفرقه است كه وسايل رفت و آمد در ميان آنان فراهم باشد. در زمان رسول گرامى هر چند در مكّه، امكانات مهمّى وجود نداشت، امّا مكّه و مدينه چهار راه تجارتى يمن تا شام بود و سالها پيش از بعثت پيامبر، ميان شرق و غرب وسايل رفت و آمد و ارتباط وجود داشت و پيامبر در پرتو اين امكانات، توانست نداى خود را به سَمع جهانيان برساند، ولى در زمان نوح چنين تمدن و امكاناتى وجود نداشت، تا به عنوان پيامبر جهانى پيك خود را به اطراف و اكناف جهان اعزام نمايد و رسالت جهانى خود را ابلاغ كند. مگر اينكه گفته شود كه در روى زمين بشرى جز همان قوم او وجود نداشت، در اين صورت رسالت قومى يا رسالت جهانى يكى خواهد بود.

البته اين سخن محاسبه ى ذهنى ماست و نمى توان صد در صد جهان معاصر نوح را به همين نحو كه ياد آور شديم، ترسيم كرد.

طوفان نوح جهانى بوده و همه ى افراد بشر را فرا گرفت و از طرفى مى دانيم كه نابودى كافران بدون اتمام حجت، بر خلاف سنت الهى است^{( [3])} و گواه بر عموميت طوفان، يكى نفرين نوح است كه از خدا مى خواهد تا احدى از كافران را  بر روى زمين باقى نگذارد^{( [4])} و كلمه ى «ارض» معناى وسيعى دارد كه همه ى جهان را در بر  مى گيرد. و ديگرى سفارش خداوند به اوست كه از هر نوع يك جفت را داخل كشتى كند ^{( [5])} و اگر طوفان جهانى نبود، اقدام به اين كار براى حفظ نسل حيوانات لزومى نداشت.

ولى مى توان گفت: مقصود از زمين، محيط قوم اوست و چنين استعمالى دور از متعارف نيست. قرآن مى فرمايد: ( فَسِيرُوا فِى الأرْضِ )  همچنين هدف از وارد كردن يك جفت از هر نوع به كشتى، به خاطر حفظ نسل آنها، در محيط خود بود نه در مجموع جهان، زيرا انتقال حيوانات از نقطه اى به نقطه اى ديگر تا مدّتى طول مى كشيد.

از مجموع آيات مى توان استظهار كرد كه شريعت نوح، مربوط به منطقه ى وسيع خودش بود و طوفان نيز در آن منطقه ى وسيع رخ داد، البته در اينجا گروهى طوفان را (با قطع نظر از جهانى بودن رسالت او) جهانى دانسته و گواه آن را آثار حيوانات مرده اى كه بر قلّه ى كوهها يافت شده، مى دانند كه جز طوفان نوح نمى تواند مبدأ وجود حيوانات در آن قلل و ارتفاعات باشد.^{( [6]) ( [7])}