welcome to official website of Grand Ayatollah Sobhani
فارسی عربی
صفحه اصلی مقالات دروس خارج مجله کلام اسلامی گالری صوت گالری تصویر گالری فیلم اخبار
مقالات برگزیده
دسترسی سریع به مقاله
ابن تیمیه، پایه گذار سلفی گری دینی
بزرگداشت مواليد اولياء الهى
بزرگداشت مواليد اولياء الهى

بزرگداشت روزهاى ولادت اولياء الهى و تشكيل مجالس در آن روزها و تلاوت آياتى كه درباره آنان فرود آمده است يكى از مراسم رايج در ميان مسلمانان است و ساليان درازى است كه در تمام اقطار اسلامى روز ميلاد پيامبر (دوازدهم ربيع يا هفده آن) بزرگداشت هايى برگزار مى شود و در آنها گويندگان به سخنرانى، شعراء به خواندن سروده هاى نغر، و قاريان قرآن مجيد به تلاوت آياتى كه درباره پيامبر فرود آمده است، مى پردازند و هرگز مدعى نيستند كه در قرآن و يا سنت در خصوص اين روز به تكريم پيامبر امر شده است. ولى علت اينكه چنين روزى را براى تكريم وى انتخاب كرده اند به خاطر اين است در چنين روزى خدا عطيه بزرگى به جهانيان عطا فرموده است و لذا چنين روزى را براى اظهار تشكر برگزيده اند. و ما در بخش بدعت ياد آور شديم هر نوع كارى كه به طور خصوص و يا به طور عموم پشتوانه اى در كتاب و سنت داشته باشد از دايره بدعت بيرون است. و براى بزرگداشت پيامبر، در خصوص ماه ربيع و يا در روز معين، امر نشده اما به طور عموم، دلايلى بر لزوم تكريم آن حضرت در كتاب و سنت وارد شده است و ما به بيان اين دلايل كلى مى پردازيم.

يكم . جشنهاى ولادت مظهر تكريم و مودّت پيامبر است

آيات قرآن محبت و مهرورزى به پيامبر را يكى از وظايف مسلمانان معرفى مى كند و در اين مورد به سه آيه اكتفا مى كنيم.
1 . قرآن كريم در وصف رستگاران چنين مى گويد:
(فَالَّذِينَ آمَنُوا بِهِ وَ عَزَّرُوهُ وَ نَصَرُوهُ وَ اتَّبَعُوا النُّورَ الَّذِي أُنْزِلَ مَعَهُ أُوْلَـئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ).199
«پس كسانى كه به او ايمان آوردند، و حمايت و ياريش كردند، و از نورى كه با او نازل شده پيروى نمودند، آنان رستگارانند».
در اين آيه رستگاران به اوصاف چهارگانه توصيف شده اند.
   الف ) (آمَنُوا بِهِ): به او ايمان آوردند.
   ب ) (عَزَّرُوهُ): او را گرامى داشتند.
   ج ) (نَصَرُوهُ): او را كمك كرده اند.
   د ) (اتَّبَعُوا النُّورَ): از قرآن او پيروى كردند.
همين طورى كه ايمان به پيامبر و كمك به دين او و پيروى از قرآن يك وظيفه مستمر در تمام قرنهاست هكذا تكريم و تعظيم او نيز يك وظيفه مستمر است. لغت نويسان مى گويند:
عَزَّرَ به معناى فَخَّمَ و عَظَّمَ است و اگر هم در موردى به معنى كمك كردن به كار رود ولى در آيه به آن معنا نيست چون نصرت آن حضرت به ما جمله «و نصروه» به صورت جداگانه بيان شده است.
2 . (قُلْ إِنْ كَانَ آبَاؤُكُمْ وَ أَبْنَاؤُكُمْ وَ إِخْوَانُكُمْ وَ أَزْوَاجُكُمْ وَ عَشِيرَتُكُمْ وَ أَمْوَالٌ اقْتَرَفْتُمُوهَا وَ تِجَارَةٌ تَخْشَوْنَ كَسَادَهَا وَ مَسَاكِنُ تَرْضَوْنَهَا أَحَبَّ إِلَيْكُمْ مِنَ اللّهِ وَ رَسُولِهِ وَ جِهَاد فِي سَبِيلِهِ فَتَرَبَّصُوا حَتَّى يَأْتِىَ اللّهُ بِأَمْرِهِ وَ اللّهُ لاَ يَهْدِي الْقَوْمَ الْفَاسِقِينَ).200
«بگو: اگر پدران و فرزندان و برادران همسران و طايفه شما، و اموالى كه به دست آورده ايد، و تجارتى كه از كساد شدنش مى ترسيد، و خانه هايى كه به آن علاقه داريد، در نظرتان از خداوند و پيامبرش و جهاد در راهش محبوبتر است، در انتظار باشيد كه خداوند عذابش را بر شما نازل كند و خداوند جمعيّت نافرمانبردار را هدايت نمى كند!».
البته نكوداشتها بايد اين از هر نوع كار ناشايست پيراسته باشد و نكوداشت تنها مظهر اظهار مهر و مودّت به رسول خد معرفى شود.
نتيجه اين كه در روز ولادت آن حضرت به چنين كارى دست مى يازيم به خاطر پشتوانه قرآنى است. كه به دوستى آن حضرت فرمان مى دهد.
مسلماً مهر و مودّت دو نوع تجلّى دارد:
   الف ) پيروى از آن حضرت در زندگى و پاسدارى از دين و عمل به شريعت اوست.
   ب ) اظهار علاقه و شادمانى در روز ولادت او كه خدا چنين عطيه اى را بر جهانيان عرضه داشته است.
***
دوم: ترفيع منزلت پيامبر
خدا در قرآن مى فرمايد:
(وَ رَفَعْنَا لَكَ ذِكْرَكَ).201
«و به نام و ياد تو ترفيع بخشيديم».
اين آيه بازگو مى كند كه خدا به ياد و نشان پيامبر ترفيع بخشيده است. مسلماً اين ترفيع به وسيله رسالتى است كه به او داده و به ذكر نام او در اذان و اقامه امر شده است. ولى از آيه استفاده مى شود كه ترفيع منزلت نبى اكرم از امور پسنديده است. بنابراين انسان هر چه به ترفيع ذكر نبى بپردازد به اين آيه تجسّم بخشيده است و مسلماً اين نوع مراسم مايه ترفيع مقام نبى در اذهان و خاطره هاست.

سوم ميلاد پيامبر بالاتر از مائده آسمانى است

قرآن از لسان حضرت مسيح چنين نقل مى كند:
(رَبَّنَا أَنْزِلْ عَلَيْنَا مَائِدَةً مِنَ السَّمَاءِ تَكُونُ لَنَا عِيداً لاَِوَّلِنَا وَ آخِرِنَا وَ آيَةً مِنْكَ وَ ارْزُقْنَا وَ أَنْتَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ).202
«خداوندا! پروردگارا! از آسمان مانده اى بر ما بفرست! تا براى اول و آخر ما، عبدى باشد، و نشانه اى از تو و به ما روزى ده! تو بهترين روزى دهندگانى!».
جايى كه حضرت مسيح به خاطر نزول مائده اى سماوى روز نزول آن را تا روز رستاخيز عيد مذهبى اعلام مى كند آيا ارزش ميلاد پيامبر به اندازه ارزش مائده سماوى نيست!!! بلكه بايد بگويم اين دو عطيه با كمال احترام به هر دو قابل قياس به هم نيستند مائده سماوى فقط يك روز توانست گرسنگى شاگردان حضرت مسيح را برطرف سازد شريعت برنامه پيامبر تا روز رستاخيز حيات بخش و كمال آفرين است.
چهارم :
(قُلْ لاَ أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلاَّ الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى).203
«بگو: من هيچ پاداشى از شما بر رسالتم درخواست نمى كنم جز دوست داشتن نزديكانم (اهل بيتم) و هر كس كار نيكى انجام دهد، بر نيكى اش مى افزاييم چرا كه خداوند آمرزنده و سپاسگزار است».
پيامبر به امر الهى خواهان مودت بستگان خود مى باشد، البته دوستى بستگان پيامبر به نفع امت است زيرا مهر و مودّت به صالحان سبب مى شود كه انسان سالك راه آنان باشد بنابراين اگر روز ميلاد آل عبا جشن و بزرگداشتى صورت پذيرد نوعى عمل به آيه است.
در پايان يادآور مى شويم جلوگيرى از اين مراسم ريشه در روحيه محمدبن عبدالوهاب و پيروان او دارد. مكتب آنان براساس پايين آوردن مقامات بزرگان پى ريزى شده است و با چنين روحيه نمى توانند چنين مراسم را تجويز كنند كه نشانه رفعت مقام و بالا بردن منزلت آنهاست.204

199 . اعراف: آيه 157 .
200 . توبه: آيه 24 .
201 . انشراح: آيه4 .
202 . مائد: آيه 114 .
203 . شورى: آيه23 .
204. ، آشنايى با عقايد وهابيان، آیت الله العظمی جعفر سبحانی، ص 208